Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

หนีไม่พ้น

3

หนีไม่พ้น

 

เวลาแห่งความสงบสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ TT^TTอยากร้องไห้ 

นี่ฉันต้องเดินชมโรงเรียนกับคีย์แค่สองคนเหรอเนี่ย เฮ้อ วันนี้คงเป็นวันซวยของฉันแน่ๆ พอชวนชาย็นไปเดินชมโรงเรียนเป็นเพื่อนยัยนั่นก็บอกว่า

‘ โทษทีนะริก้าชาต้องเข้าประชุมแทนประธานและอีกอย่างชาก็ไม่ค่อยรู้ทุกซอกทุกมุมของโรงเรียนดีเท่าคีย์ ริก้าไปกับคีย์ดีแล้ว คีย์เป็นคนดีไว้ใจได้ ชาต้องไปก่อนนะสายแล้ว^^ ’

แค่นั้นแหละทุกอย่างที่ฉันหวังไว้ก็พังหมดคนดีในสายตาเธอสิแต่ตอนนี้มันกำลังจะฆ่าฉันToT หรือฉันจะหนีกลับบ้านก่อนดีแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาแก้ตัวกับอาจารย์ทีหลัง  แต่ก่อนที่ฉันจะได้ติดปีกหนีนายคีย์ ก็มีมือปริศนาจากไหนไม่รู้มาดึงคอเสื้อฉันไว้เหมือนดึงเชือกหรือโซ่คล้องคอหมาเพื่อไม่ให้มันวิ่งหนีง่ะ

“ไงจะหนีไปไหนเหรอยัยขี้ขลาด”

มันยิ้มเยาะเย้ยฉันง่ะ เชอะ นายคงคิดว่าฉันกลัวนายสินะฉันไม่(ปฏิเสธ)กลัวนายหรอก

“นายกล้าดียังไงมาดึงคอเสื้อฉันหา!แล้วฉันไม่ได้หนีแค่จะเดินไปเข้าห้องน้ำ โปรดทำความเข้าใจใหม่ซะด้วย”

ฉันปฏิเสธพลางพยามยามแกะมือคีย์ออกจากคอเสื้อเพื่ออิสระของคอเสื้อให้หลุดจากมือคีย์แต่มือมันเหนี่ยวแกะยังไงก็แกะไม่ออกและสงสัยไอ้ตัวประหลาดคงจะสงสารหรือสังเวชฉันจึงยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อฉันง่ายๆแล้วเอามือไปล้วงกระเป๋ากางเกงแทน แหวะเท่ตายล่ะ

“หึหึ”

ไอ้หมอนี่ดูมันหัวเราะแหวะนึกว่าเท่นักเหรอไอ้ขี้เก๊กเอ๊ย

“นายหัวเราะอะไร”

“ไม่ยักจะรู้ว่าทางไปห้องน้ำมันอยู่ทางเดียวกับทางออกของประตูโรงเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่  ฉันอยู่ที่นี่มานานยังไม่รู้เรื่องเลย”

อาหยา! ฉันปล่อยไก่ไปกี่ตัวแล้วว่ะ

“กะ....ก็ฉันจะเลยไปซื้อขนมด้วย นี่นายจะยืนสอบสวนฉันอีกนานมั้ยมันเย็นแล้วนะไม่เห็นเหรอ”ฉันพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยอายจริงโว้ย

“เห็นแล้วไง”

 ตอบกวน Teen ริก้าคนสวยเหลือเกินเดี๋ยวแม่ก็ถวาย Teen เป็นรางวัลให้เลย

“นาย.........เฮ้อจะไปไหนก็รีบๆเข้าสิ”

“ตามมาสิมัวยืนขอส่วนบุญส่วนกุศลจากใครอยู่ตรงนั้น”

ไอ้ตัวประหลาดมันว่าใครยืนขอส่วนบุญแถวนี้อ่า มองดูรอบก็ไม่เห็นมีใครมาทำพิธีอะไรเลยนอกจากฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้ เฮ้ยมันว่าฉันนี่(ความรู้สึกโคตรช้า)

“ไอ้บ้าไอ้ @s#%$%**#”

“เอ้า ยืนเทศอะไรอีกยัยบ๊อง”

 กรี๊ดดดดดดด คนสวยอยากฆ่าคนค่า

ตอนนี้หกโมงเย็น แย่แน่ๆร้านก๊วยเตี๋ยวจะปิดหรือยังเนี่ย เมื่อเช้าฉันนั่งรถมาโรงเรียนเห็นร้านรสเลิศ   อะอ่า อย่าพึ่งสงสัยมันคือชื่อร้านก๊วยเตี๋ยว ที่มีดีไซน์การตกแต่งร้านน่ารักมากหิวจัง นายคีย์ต้องแกล้งฉันแน่ๆดูสิเดินตั้งนานยังไม่หมดเลยไม่รู้จะสร้างโรงเรียนใหญ่หาอะไรนักหนา

“นี่ ยัยกะล่อน”  

ตั้งแต่ฉันรู้จักกับนายคีย์นายนี่ตั้งชื่อใหม่ให้ฉันได้กี่ชื่อแล้วเนี่ยเดี๋ยวก็ยัยเซ่อ  ยัยบ๊อง ยัยขี้ขลาด ล่าสุดนี้ก็ยัยกะล่อน นายช่างมีมันสมองสร้างสรรค์เหลือเกินในการคิดหาคำด่าชื่อคนอื่นเนี่ย

“อะไร-_-”

“หิวล่ะสิ อ่ะ ฉันมีขนมปังอยู่ก้อนหนึ่งเอามั้ย” นายคีย์พูดแล้วยื่นขนมปังมาให้ฉัน

มันจะมาไม้ไหนอีกล่ะ-_-

“นายคงไม่เอายาพิษใส่ในขนมปังให้ฉันกินหรอกนะ-o-”

“ยัยประสาทดูหนังมากไปหรือเปล่า-_-^”

 เห็นมั้ยมันตั้งชื่อให้ฉันอีกชื่อแล้ว

“อ้าวใครจะไปรู้อยู่ๆนายก็มาทำดีกับฉันทั้งที่นายเกลียดฉันอย่างกับอะไรดี”

“ใครบอกว่าฉันเกลียดเธอ ยัยเอ๋อ”

“นายเลิกตั้งชื่อทุเรศๆให้ฉันได้แล้ว”

เอ๊ะ เมื่อนายคีย์บอกว่าไม่ได้เกลียดฉันเหรอไม่จริงมั้ง ถ้าไม่เกลียดแล้วทำไมชอบแกล้งฉันนัก

“ทำไมล่ะมันเหมาะกับเธอดีออก ”

“เหมาะกับผีอ่ะดิ จำไว้ฉันชื่อริก้าไม่ใช่ยัยเอ๋อยัยเซ่อยัยอะไรของนายทั้งนั้น เข้าใจ๋”

“ไม่อ่ะ”

“ไอ้...........”

ฉันเตรียมอ้าปากด่าแต่โดนนายคีย์แย้งซีนไปซะก่อน

“ยืนเทศอีกแล้วนี่มันหกโมงครึ่งแล้วนะแม่คุณไม่รีบกลับบ้านเดี๋ยวโดนผีโรงเรียนหลอกอย่าหาว่าไม่เตือน ผีโรงเรียนนี้ดุนะจะบอกให้ ส่วนเรื่องชมรมค่อยเลือกวันพรุ่งนี้แล้วกัน”

“ย่ะ  เออแล้วอีกอย่างฉันไม่กลัวผีหรอกนะจะบอกให้”

ฉันยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทายนายคีย์

ตุ้บ!

“กรี๊ดดดดดดดดด”

ฉันวิ่งถลาเข้าไปกอดคีย์ที่กำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่

“ไหนบอกว่าไม่กลัว”

“ใครกลัว ไม่มี๊ ฉันแค่ตกใจเฉยๆ นี่นายฉวยโอกาสเหรอ”ฉันยังคงทำหน้าเหมือนไม่กลัวทั้งที่ใจจริงแล้วกลัวแทบตาย

“หลงตัวเองแล้วยัยบ๊อง ฉันไม่ชอบผู้หญิงเซ่อๆซ่าๆแลดูเอ๋อๆอย่างเธอหรอก”

“ใช่สิฉันมันไม่ได้สวยเริ่ด เชิด หยิ่ง นี่น่ะ”ใครว่าฉันนี่แหละสวย เริ่ด เชิด ห    ยิ่งจนครองตำแหน่งดาวโรงเรียนสามปีซ้อนเชียวนะ

“เธอแน่ใจเหรอว่าเธอไม่ได้สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง อย่างที่ปากเธอพูด”

“หมายความว่าไง-o-”

“เปล่า กลับกันเถอะฟ้าเริ่มมืดแล้ว”

นายคีย์ต้องมีอะไรบ้างอย่างปิดบังฉันแน่และมันต้องเกี่ยวกับฉันด้วยฉันต้องรู้ให้ได้ แล้วความซวยก็มาเยือนฉันอีกรอบเมื่อไม่มีรถกลับบ้าน

“สงสัยคนขับรถเธอคงกลับบ้านไปแล้ว ”

“เออ ฉันรู้แล้วไม่ต้องย้ำ-_-^”

“อย่าพาลสิ มานี่เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ไม่ นายกลับไปก่อนเถอะเดี๋ยวฉันโทรตามลุงด้วงมารับเอง”

ใครเขาจะให้ไปส่ง เชอะ ฉันยังไม่อยากเป็นบ้าเพราะอยู่ใกล้นายนี่นานๆ

“ทำไม? กลัวฉันเหรอ”

“เปล่า”

“ถ้าไม่กลัวก็เชิญไปขึ้นรถ”

ตลอดทางฉันไม่ได้พูดคุยอะไรกับนายคีย์ แต่ก่อนจะถึงบ้านฉันไม่ใช่ๆอันที่จริงต้องเรียกว่าก่อนจะถึงบ้านพ่อใหม่แซนสิถึงจะถูกต้อง ฉันต้องรู้ให้ได้ว่านายนี่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันมั้ง

“เออ...นายมีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า”

“เปล่าไม่มี”

“นายแน่ใจนะว่าไม่มี”ฉันถามย้ำอีกครั้งเผื่อคีย์จะหลุดปากบอก

“ไม่ ทำไมเรอะ”

“แล้วนายรู้อะไรเกี่ยวกับฉันมั้ง”

ใช่ๆฉันต้องถามแบบนี้สิถึงจะรู้ว่านายคีย์รู้อะไรเกี่ยวกับฉันมั้ง

“รู้แค่ว่าเธอเรียนเก่งและชอบร้องเพลงมั้ง”

“บ้า ฉันเนี่ยนะร้องเพลง ประสาท!”

หวังว่านายคงไม่รู้นะว่ายัยเซ่อที่นั่งข้างนายเป็นถึงดาวโรงเรียน

“ไม่รู้สิฉันจำไม่ได้ บ้านเธอหลังไหน”

“เออ...หลังนี้แหละ”

“หลังใหญ่ใช้ได้นี่ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นบ้านเธอ”

“แล้วใครขอให้นายเชื่อย่ะ แต่นายพูดถูกนี่ไม่ใช่บ้านฉันแต่มันเป็นบ้านเพื่อนฉัน ขอบใจที่มาส่งแต่คราวหลังไม่ต้อง”

“ไม่น่าเลยเราทำคุณบูชาโทษแท้ๆ”

แน่มันยังมีหน้ามาทำเศร้า เชอะ ฉันไม่ใจอ่อนหรอกย่ะจะบอกให้

“ย่ะ ไปล่ะนายขี้เก๊ก แบร่”

นายคีย์ขับรถออกไปแล้วแต่ฉันยังยืนที่เดิม นายนั่นคิดอะไรอยู่นะทำไมต้องทำตัวให้ฉันสงสัยด้วย   หวังว่าคงไม่ไปรู้ความลับของฉันเข้านะแต่อย่าพึ่งคิดมากเลยยัยริก้า แกคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก

พอเดินเข้าบ้านได้แค่สามก้าวแม่บ้านก็บอกว่ามีโทรศัพท์ถึงฉันเป็นเสียงผู้ชายอยากคุยกับฉันแถมป้าแกยังมีหน้าหันกลับมาแซวฉันว่าเสน่ห์แรงมาก ขณะย้ายมาอยู่ไกลถึงกรุงเทพยังมีหนุ่มโทรตามหาถูกอีก

“สวัสดีค่ะ ริก้าพูดค่ะ”

/รู้แล้วคร้าบ /

เสียงคุ้นๆแหะหวังว่าคงไม่ใช่ไอ้พวกชมรมบ้านั่นนะ

“คุณเป็นใครค่ะ เป็นพวกโรคจิตหรือเปล่า”

/โธ่ ริก้าสุดสวยลืมคนหล่อๆอย่างซีเดย์ได้ไงคร้าบ น่าน้อยใจจัง/

  นั้นไง  ไอ้พวกชมรมบ้านั้นจริงด้วยทำไมไม่ไปผุดไปเกิดกันสักทีนะ  จะจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน

“นายโทรมาทำไม”

/คิดถึงคร้าบบ ทำไมริก้าไม่มาโรงเรียนล่ะค่ะไม่สบายเหรอ/

แหวะฉันอยากอ้วกทำมาพูดเสียงหวานชวนให้ขนหนาวลุก

“เปล่า”

/แล้วเพราะอะไรล่ะ ริก้ารู้มั้ยว่าตั้งแต่ริก้าขาดเรียนโรงเรียนเราก็มีแต่ความเศร้าปกคลุมทุกคนไม่เป็นอันกินอันนอนกันเลย/

ดูมันพูดอย่างกับว่าขาดฉันไปคนเดียวพวกมันจะขาดอากาศตายงั้นแหละฉันไม่ใช่แม่พวกแกนะ

“นายไม่รู้เรื่องลาออกของฉันเหรอ”

/

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา