Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

ตัวสำรองไปตายซะ

24ตัวสำรองไปตายซะ

 

คีย์พาฉันมาส่งบ้านเสร็จก็ขับรถออกไปทันที คีย์นายจะรักฉันหรือเปล่าฉันไม่รู้หรอกนะ ตอนนี้ฉันรู้เพียงแค่ว่าความรักคือการให้ การเสียสละ ถ้าวันนึงนายรู้ใจที่แท้จริงของตัวเองเมื่อไหร่ฉันก็ยินดีเดินจากนายไป เฮ้ออนึกถึงตอนนั้นฉันเจ็บปวดใจเหลือเกิน  ฉันจะปล่อยนายไปได้ตามคำพูดของตัวเองมั้ยคีย์ ฉันกลัว  กลัวเหลือเกิน ความรักของฉันจะช่วยรักษาแผลใจของนายได้มั้ย

 “นี่ยัยริเหม่ออะไรนักหนาเดินจนหน้าจะจนประตูแล้ว-_-^”แซนต้าพูดพลางดึงฉันให้พ้นจากเขตประตู

“เปล่า”

“เปล่าเหรอ นี่ถ้าฉันไม่ส่งเสียงเรียกแกก่อนป่านนี้หน้าผากแกได้สัมผัสกับประตูแล้ว”

“ขอบใจมาก ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ รู้สึกง่วงๆแล้ว”

“ย่ะ”

 

ถ้าหากว่ารักกันมันยากขนาดนี้  ก็จบกันไปจะดีกว่ามั้ยเธออย่าฝืน~~

 

ฉันกำลังเดินเข้าห้องน้ำแต่เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้นก่อน เอ๋นี่มันเบอร์คีย์นี่ว่าแต่เวลานี้มันเป็นเที่ยงคืนแล้วนะ  คีย์ไม่เคยโทรมาดึกดื่นขนาดนี้ สงสัยจะทนคิดถึงเราไม่ได้มั้งอิอิ

 “ทนคิดถึงฉันไม่ไว้ล่ะสิ” ฉันกรอกเสียงลงในโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี

/คีย์ค่ะ ลาต้าว่าคีย์อย่าพึ่งใจร้อนสิค่ะ/ ลาต้า? คีย์อยู่กับลาต้าเหรอเป็นไปไม่ได้คีย์ไม่มีวันทำแบบนี้กับฉันแน่นอน

“……..”

เพราะความไม่แน่ใจ ฉันจึงเลือกที่จะเงียบเพื่อรอฟังเสียงจากปลายสาย

/ฉันรักเธอ รักเธอคนเดียวระ.... /

เสียงคีย์ ไม่จริง  ฉันไม่เชื่อ ใช่ความรักคือการเชื่อใจกัน ใช่  ฉันต้องเชื่อใจเชื่อบางทีคีย์อาจจะเมาแล้วละเมอถึงรักเก่าก็ได้ ไม่เป็นไรนะคีย์ฉันจะไม่โกรธนาย  ฉันรู้ว่ามันยากที่จะลืมคนที่เรารักแต่ฉันจะรอ รอจนวันที่หัวใจนายมีฉัน   คีย์.........ฉันจะรอนายเพียงคนเดียว ฮึก

“…………”

/ว้ายยย คีย์ลงไปนะ ตัวคีย์หนักจะตายมานอนทับลาต้าทำไม/เสียงลาต้ายังพูดไปเรื่อยๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกจากตาฉัน ฮือออออ พอแล้วฉันเจ็บ พอแล้วฮืออออ

“ฮะ  ฮัลโหล”ฉันกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์อีกครั้งเพื่อปลายสายจะได้ยิน

/คีย์ค่า คีย์รักลาต้ามากแค่ไหน/

/มากกว่าชีวิตของฉัน  ฉันรักเธอ รักมากและจะไม่ยอมให้ใครมาแทนที่เธอ ระ....../ก่อนที่คีย์จะพูดจบลาต้าก็ชิงพูดก่อน

/พอแล้วค่ะ  ได้ยินแล้วใช่มั้ยว่าคีย์เค้ารักใคร/

“เธอจงใจให้ฉันยินใช่มั้ย”

บางทีเรื่องนี้มันอาจจะเป็นเรื่องที่ลาต้ากุขึ้นมาเพื่อหลอกให้ฉันเข้าใจคีย์ผิดก็ได้

/ใช่ ฉันสงสารเธอนะริก้าที่ค้องค่อยมาเป็นตัวแทนของฉัน ฉะนั้นมันถึงเวลาที่ฉันต้องกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองแล้วล่ะ/

“ยังไง”

/ฉันจะกลับไปคืนดีกับคีย์อีกครั้ง ฉันไม่อาจทนเห็นคนรักต้องเสียใจและเจ็บปวดเพราะฉันอีกแล้ว ดูสิตอนนี้คีย์นอนกอดฉันแน่เลย แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขายังรักฉันไม่เปลี่ยนแปลง เธอแพ้แล้วริก้าเธอไม่อาจเอาชนะใจคีย์ได้ ดังนั้นเธอควรเลิกยุ่งกับคีย์ได้แล้ว/

“ไม่จริง!! เธอโกหก บอกมานะว่าคีย์อยู่ที่ไหน ”ฉันไม่มีวันเลิกยุ่งกับคีย์ตราบที่ฉันยังไม่ยินจากปากเขา

/อย่าบอกนะ ว่าเธอจะมาหาเขา นี่มันจะตีหนึ่งแล้วนะจ๊ะสาวน้อย/

“ฉัน - จะ  - ไป”ฉันพูดแต่ละคำด้วยน้ำเสียงชัดเชนและหนักแน่น

/งั้นมาตามนี้ล่ะกัน/

พอลาต้าบอกที่อยู่ของคีย์เสร็จฉันก็รีบมุ่งหน้าไปทันที

 

ภายในคอนโดของคีย์

(ลาต้า)

“ริก้า  ฉันรักเธอ  ริก้า”

เสียงละเมอของคีย์ที่เมามายเพราะโดนมอมเหล้ายังคงดังเรื่อยๆ ฉันไม่มีทางยอมให้นายได้สมหวังกับมันแน่คีย์ นายต้องเป็นของฉันแค่คนเดียว!

“ริก้าพอเรียนจบ ฉันจะขอเธอหมั้นทันที ฉันรักเธอ รักตั้งแต่แรกเห็นรักตั้งแต่เธอเป็นดาวแห่งสยามทิศ รักคนโงหัวไม่ขึ้น”

บ้าที่สุด ตลอดเวลาคีย์ไม่เคยรักฉันเลยงั้นหรอ กรี๊ดดดดดดดด อีบ้าริก้า ฉันไม่มีวันยอมให้แกมีความสุขเด็ดขาด วันนี้แกจะต้องได้สามีโดยไม่ทันตั้งตัว ฮ่าๆๆๆ ฉันอยากจะเห็นหน้าคีย์จังว่าจะทำยังไง เมื่อเห็นรูปแกนอนคู่กับผู้ชายคนอื่น  หึหึ แต่ก่อนที่คีย์จะเห็นรูปแก แกต้องเห็นรูปคีย์นอนกับฉันก่อนฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ สะใจจริงๆๆ

แชะ  แชะ  แชะ

ดูมุมมองนี้ดูยังไง ก็ชวนให้คิดลึก ดีฉันชอบ

 

             (ริก้า)

ติ๊ง  ติ๊ง  ติ๊ง

เสียงข้องความเข้าใครมันบังอาจส่งข้อความมาเวลานี้นะ ถ้าเป็นข้อความเช็คดวงอีกแม่จะเผาล้างเครือค่ายมันเลย ฉันเปิดข้อความดู รูปที่ปรากฏในจอโทรศัพท์คือรูปคีย์กับลาต้า ฉันกดปุ่มเลื่อนดูเรื่อยๆพลางเอามือขึ้นปิดปากร้องไห้

 

ติ๊ง  ติ๊ง  ติ๊ง

ฉันรีบเปิดอ่านข้อความทันที

 คีย์เขาเป็นของฉันตัวสำรองอย่างแกไปตายซะ !

 

“ฮึก มะไมจริง  ฮืออออออ”

“เออน้องครับ ถึงแล้วครับ”

พอมาถึงที่หมายฉันก็รีบตรงไปยังลิฟต์แล้วกดไปยังชั้นที่ลาต้าบอก ฮือออ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคีย์จะทำแบบนี้กับฉัน

 ติ๊ด

ฉันก้าวเท้าออกจากลิฟต์แล้วเดินหาห้องตามในกระดาษเอ๋นี่ไง เจอแล้ว

 

ก๊อกๆๆ

ทำไมยังไม่มีใครออกมาเปิดประตูสักทีนะ มือฉันเคาะจนจะบวมแล้วเนี่ย งั้นฉันขออนุญาตเข้าไปเลยแล้วกัน

แอดดดดดด

ภายในห้องไร้แสงไฟสอดส่องมาแล้วมืดๆแบบนี้ฉันจะเห็นอะไรมั้ยเนี่ยพอคิดได้ดังนั้นฉันก็เดินไปเปิดไฟพลางมองรอบๆห้อง นี่มันห้องรับแขกนี่น่ะ ฉันเดินสำรวจรอบๆห้องจนไปเจอประตูห้องนึงเปิดทิ้งไว้ฉันจึงเดินเข้าไปดูมองภาพตรงหน้า พร้อมกับล้มลงร้องไห้ ไม่จริงๆๆๆ ฮืออออไม่จริงงงงงงงงงงง

“ริ นั่นใช่ริก้าหรือเปล่า”เสียงคีย์ดังขึ้นพร้อมอ้าปากหาว

“ฮือออออออ”

 คีย์นายช่วยพูดอะไรก็ได้ที่ทำให้ฉันรูสึกเจ็บน้อยลงกว่านี้หน่อย

“ทำไมห้องมืดแบบนี้นะ ริช่วยเปิดไฟหน่อยสิ”

 นายต้องการเปิดไฟเพื่อให้ฉันเห็นภาพนายกับคนรักของนายชัดๆใช่มั้ย ได้ฉันจะทำตามที่นายบอก ฉันเดินไปเปิดไฟพลางใช้มือเช็ดน้ำตาตัวเอง

“เฮ้ยยยยยย ลาต้านี่มันอะไรกัน”คีย์ร้องเสียงดังทันที่ที่ไฟสว่างทั่วห้อง

“อะไรกันค่ะคีย์  คีย์จำไม่ได้เหรอว่าเราสองคนมีความสุขกันแค่ไหน”ลาต้าพูดพลางดึงผ้าห่มปิดตัว

ผ่านไป10นาที

 พอ ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันวิ่งออกจากห้องทันทีเมื่อเห็นว่าคีย์ยังไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไร

“ริก้า !!”

************************************************************************************************เย้ได้มาอัพแล้วหลังจากหายหน้าหายตาไปนานละนาน

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา