Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

ยัยกาแฟ

15

ยัยกาแฟ

 

“ยัยเอ๋อ!/พวกนาย! 0o0 ”ไหนเอนไซม์บอกว่าในงานนี้มีแต่พวกนักศึกษามาล่ะทำไมถึงมีเด็กนักเรียนม.ปลายมาได้เอนไซม์นายกล้าโกหกฉันเหรอและยังมีอีกเรื่องที่น่าตกใจไม่แพ้กันนั่นก็คือเอนไซม์คนที่ฉันเดินควงมาด้วยเป็นถึงเดือนของคณะแพทย์มิน่าล่ะตลอดทางเดินเข้างานถึงมีคนจ้องมองฉันอย่างสนอกสนใจ

“อ้าวรู้จักกันแล้วเรอะ0.o”เอนไซม์เอ่ยถามทันทีที่ตั้งสติได้

“รู้สิ รู้จักเป็นอย่างดีเลยแหละ”คีย์ตอบพลางจ้องมองฉันตั้งหัวจรดเท้า

“เฮ้ยยย แกอย่ามามองแฟนฉันนะ ขอบอกว่าคนนี้ฉันหวง” แฟน? ใคร? ลองเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ใหม่ คีย์มองฉัน เอนไซม์ดึงฉันให้มอบข้างหลังงั้นคนที่เอนไซม์เรียกว่าแฟนคือฉันหนิ เฮ้ยยไม่ใช่ฉันไม่ใช่แฟนแกไอ้น้ำย่อย

“แฟน?ใครแฟนพี่”เวลเอ่ยถาม

“ก็นี่ไง”เอนไซม์ชี้นิ้วมาทางฉัน ไม่จริงไอ้หมอนี่ขี้ตู่ฉันกำลังอ้าปากปฏิเสธแต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรหน้าฉันก็โดนเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีแดงสาดเข้าใส่เต็มๆ

 

ซ่าาาาาา

 

ใครมันกล้าสาดแอลกอฮอล์ใส่หน้าฉันห๊าฉันหันหน้าไปมองทิศทางที่มาของน้ำใสสีแดงก็พบผู้หญิงผมลอนหน้าตาสะสวยยืนยิ้มเยาะเย้ยฉันอยู่ เอ๊ะทำไมฉันรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้จังเหมือนเคยเห็นที่ไหน

 “ลาต้า!”ทุกคนเรียกชื่อยัยกาแฟพร้อมเพียงกัน

“ยังจำกันได้ด้วยเหรอ ลาต้าควรจะดีใจใช่มั้ย อุ๊ยคีย์ไม่เจอกันแค่สองปีหล่อขึ้นเยอะเลย” ลาต้าเดินเข้าไปใกล้ๆคีย์เพื่อหวังจะโอบกอดทว่าคีย์กลับเดินหนีเดินมาทางฉันแทนก่อนจะส่งผ้าเช็ดหน้าให้ฉันและก้มลงกระซิบข้างหูฉันว่า

“ริก้าวันนี้เธอสวยมาก”บ้าเล่นชมกันแบบนี้ฉันก็เขินดิ คนนะไม่ใช่หุ่นยนต์ตุ๊กตาจะได้มีแค่หน้าเดียว

“ขะขอบใจ>////<”

“กรี๊ดดดดดดด คีย์! ยัยนั่นมันเป็นใคร”ลาต้าชี้นิ้วมองหน้าฉันอย่างโกรธเคียง

“เธอไม่เกี่ยว”

“คีย์! ฉันเป็น”

 “เย้ดีใจจังลาต้ากลับมาแล้วหิวมั้ย^^”เหมือนลาต้าต้องการจะพูดอะไรสักอย่างแต่กลับถูกเวลขัดขวางซะก่อนยัยนี่เป็นอะไรทำไมต้องไม่พอใจเวลาฉันอยู่ใกล้คีย์ด้วย

“ไม่!”

“ไอ้เวลทางนี้แกจัดการเองแล้วกันส่วนฉันกับไอ้ไทมจะไปจัดการทางนูน”คิวกระซิบกระซาบกับเวลเสร็จก็หันไปพูดกระซิบกับเอนไซม์ต่อ มันมีอะไรเป็นความลับนักหนาถึงต้องกระซิบกระซาบกลัวคนอื่นได้ยิน

“เดี๋ยวมานะที่รัก” เอนไซม์หันมาพูดกับฉันแล้วเดินตามคิวออกไป

“ฮึ มีแฟนอยู่แล้วยังกล้ามายุ่งกับคนของคนอื่นอีก แกนี่มันหน้าด้านจริงๆ”

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้เป็นแฟนนายนั่นนะ”

 

“อ๋อเหรอ พูดคุยกันกะหนุกะหนิงขนาดนั้นถ้าไม่ใช่แฟนแล้วมันจะเป็นอะไร”คนรู้จักไงย่ะ

“……………”ความเงียบเริ่มปกคลุม จนฉันอดทนไม่ไว้ต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

“ฉันไม่ใช่แฟนหมอนี่ทำไมไม่เข้าใจสักทีโว้ยยยย”ฉันตะโกนสุดเสียงทำให้ผู้คนภายในงานหันมามองทางพวกเรา ตอนนี้ฉันไม่สนแล้วว่าใครจะมองฉันในแง่ไหนฉันเพียงแค่ต้องทำให้คนพวกนี้เข้าใจภาษาคนสักที

เพียะ

“หน้าด้าน! บอกมานะว่าที่แกปฏิเสธเพราะแกหวังจะอ่อยคีย์ใช่มั้ย” เหตุการณ์ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเหลือเกินจนฉันแทบตั้งตัวไม่ติด นี่ฉันโดนตบหน้าเรอะ

“0o0”เวลทำหน้าตกใจปนอึ้ง

“มานี่” ในขณะที่ฉันกำลังมึนงงก็มีมือๆนึงคว้าข้อมือฉันแล้วดึงฉันวิ่งออกจากงานทันที

“คีย์หยุดเดี๋ยวนี้ปล่อยมือมันนะกรี๊ดดดดดดดดด”

 

ตึกๆๆๆ

 

คีย์เปิดประตูรถเสร็จก็ผลักฉันเข้าไปนั่งแล้ววิ่งอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับก่อนจะขับรถออกจากงานทันทีโดยไม่หยุดฟังเสียงเรียกของลาต้าที่ร้องตะโกนเรียกอยู่ข้างหลัง นายทำแบบนี้ทำไม นายมาช่วยฉันทำไมและทำไมยัยกาแฟนั่นต้องทำท่าหึงห่วงคีย์อย่างกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

 

 

 

************************************************************************************************************เรื่องราวกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ใครเป็นใครนั้นเรายังไม่สามารถรู้ได้ (เพราะยังไม่ถึงเวลา ฮุฮุ)ติดตามตอนต่อไปนะค่ะ

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา