Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

นายน้ำย่อยตัวมาร

13

นายน้ำย่อยตัวมาร

 

เช้าวันพุธมันควรจะเป็นวันที่ฉันกับแซนต้านั่งรถไปเที่ยวด้วยกันแต่กลับมีตัวมารนามว่าน้ำย่อยมาขัดขวาง เอนไซม์โทรศัพท์มาบอกฉันว่าวันนี้หลังเลิกเรียนจะพาไปซื้อชุดไปงานปาร์ตี้ตอนค่ำ ทว่านายนี่กลับมารับฉันแต่เช้าเหตุผลเพราะ

ฉันกลัวเธอเบี้ยว

และดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเอนไซม์ถึงได้ดลบันดาลให้โรงเรียนหยุดวันนี้ฉันเลยไม่มีเหตุผลอะไรมาอ้างไม่ไป

“กำลังคิดอะไรอยู่ นั่งเงียบเชียว”เสียงเอ่ยถามของคนนั่งข้างฉันพูดขึ้น

“เปล่า”

“แต่เธอ....”

เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นแทรกเสียงเอนไซม์พอเปิดดูหน้าจอก็ปรากฏชื่อบุคคลที่ฉันไม่อยากเสวนาด้วย

 

ถ้าหากว่ารักกันมันยากขนาดนี้  ก็จบกันไปจะดีกว่ามั้ยเธออย่าฝืน~~

 

“ไม่รับเหรอ ม๊าเดี๋ยวฉันรับให้”

พูดจบเอนไซม์ก็รีบแย่งโทรศัพท์ออกจากมือฉันแล้วกดรับ ว้ายไม่ได้นะถ้าฉันปล่อยให้นายนี่รับมีหวังคีย์สงสัยแน่

“ฮัลโหล”

ช้าไปแล้วคับไอ้ตัวมารมันรับและกรอกเสียงลงไปเรียบร้อย

/แกเป็นใคร ยัยเอ๋อริก้าอยู่ไหน/

 ฟังจากน้ำเสียงที่เลตรอดออกมาจากโทรศัพท์แล้วคีย์คงสงสัยปนโกรธที่รับสายช้า ฉันจะให้คีย์รู้ไม่ได้ว่าฉันกำลังนั่งข้างๆผู้ชายที่กำลังคุยกับเค้า ฉันพยายามโบกไม้โบกมือเป็นสัญลักษณ์บอกว่าไม่อยู่ให้เอนไซม์แต่ดูเหมือนไอ้หมอนี่มันจะโง่หรือแกล้งไม่เข้าใจ

“ริก้าเหรอนั่งอยู่  อุ๊บ^x^”

 ก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายกว่านี้ฉันต้องรีบจัดการปิดปากเอนไซม์ซะก่อน

/ยัยนั่นอยู่ข้างๆนายเหรอ บอกให้ยัยบ๊องมาคุยกับฉันด่วน/ เสียงคีย์ตะโกนดังก้องโทรศัพท์บ่งบอกถึงอารมณ์เดือดสุดขีดของคนพูด

“อือ อาว กือ ออค ปาย”

 ไอ้บ้าเอ๊ยยิ่งฉันกระชับมือปิดปากเอนไซม์แน่นเท่าไหร่นายนี่ก็ยิ่งส่งเสียงร้องไม่เป็นภาษาดังขึ้นเท่านั้นทางออกที่ดีฉันควรรีบวางสายคีย์ด่วนหลังจากจัดการวางสายปุบคีย์ก็โทรเข้ามาปับ

 

ถ้าหากว่ารักกันมันยากขนาดนี้  ก็จบกันไปจะดีกว่ามั้ยเธออย่าฝืน~~

สายแรกผ่านไป

 

ถ้าหากว่ารักกันมันยากขนาดนี้  ก็จบกันไปจะดีกว่ามั้ยเธออย่าฝืน~~

สายที่สองผ่านไป

 

ถ้าหากว่ารักกันมันยากขนาดนี้  ก็จบกันไปจะดีกว่ามั้ยเธออย่าฝืน~~

สายที่สามผ่านไป

 

ถ้าหากว่ารักกันมันยากขนาดนี้  ก็จบกันไปจะดีกว่ามั้ยเธออย่าฝืน~~

สายที่สี่ผ่านไป

 

ถ้าหากว่ารักกันมันยากขนาดนี้  ก็จบกันไปจะดีกว่ามั้ยเธออย่าฝืน~~

สายที่ห้าผ่านไป

 

ถ้าหากว่ารักกันมันยากขนาดนี้  ก็จบกันไปจะดีกว่ามั้ยเธออย่าฝืน~~

สายที่หกผ่านไป

 

เสียงเพลงเรียกเข้านี้จะดังทุกครั้งหลังฉันกดวางสายและแน่นอนว่ามันไม่หยุดแค่หกสายแน่ดังนั้นฉันจึงปิดเครื่องทันทีเพียงแค่นี้เรื่องก็จบ

“จะไม่รับหน่อยเหรอ แฟนเธอคงหงุดหงิดน่าดู” เสียงตัวต้นเหตุพูดขึ้นพลางทำหน้าเสียใจที่สร้างปัญหาให้ฉัน เชอะ ฉันรู้น่าว่าแท้จริงแล้วนายดีใจต่างหากสังเกตได้จากแววตา

“คีย์ไม่ใช่แฟนฉัน”

“อ๋อเหรอ^:^” เอนไซม์พยักหน้าเหมือนรับรู้พลางยิ้มแก้มผลิ

“ยิ้มอะไรของนาย -_-”

 แปลกคนฉันเห็นหมอนี่นั่งยิ้มตั้งแต่อยู่บนรถยันเดินเข้ามาในห้างมันยังไม่หุบยิ้มเลยท่าทางจะประสาท

“เปล่า ไปร้านนั้นกัน”

ว่าแล้วก็ดึงมือฉันเดินเข้าร้านนั้นอย่างรวดเร็วจนฉันแทบตั้งตัวไม่ทัน

 

เวลาหนึ่งทุ่ม

หลังจากเลือกชุดราตรีเสร็จเอนไซม์ก็ลากฉันเข้าร้านเสริมสวยเสร็จปุบก็ลากไปงานปาร์ตี้ตกลงฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ว่ะ เดี๋ยวก็คนนั้นลากไปทีคนนี้ลากไปทีฉันไม่ใช่หมานะโว้ย

“เอ้าขมวดคิ้วเข้าไป เห็นมั้ยว่าคิ้วเธอเริ่มจะเป็นเส้นตรงแล้ว”

เห็นกะผีสิคิ้วมันอยู่เหนือตาจะมองเห็นได้ไงพูดออกมาไม่คิด

เวลาหนึ่งทุ่มงานปาร์ตี้เริ่มขึ้นผู้คนหนุ่มสาวเริ่มแห่มากันเยอะขึ้นเรื่อยๆฉันกับเอนไซม่มาถึงงานประมาณทุ่มกว่าๆและพอพวกเราเดินเข้ามาในงานพรรคพวกเพื่อนๆของเอนไซม์ก็ต่างเดินเข้ามาทักแล้วก็แซวฉันเป็นว่าเล่นคงหวังว่าฉันจะเขินละสิ ซอรี่ขอโทษฉันไม่เขินหรอกนะจะบอกให้(รู้น่าว่าหน้าหนา)

“ยุ่ง นี่นาย”

“เรียกใหม่ซิ”

จะอะไรนักหนาอยู่กันแค่สองคนไม่ต้องทำมาพูดพี่ค่ะพี่ขาหรอกมันเลี่ยนแต่เพื่ออาหารอันเลิศรสฉันยอม

“พี่ค่ะช่วยไปตักอาหารให้ริก้าหน่อยสิ ริก้าเริ่มหิวแล้วค่ะ”

แหวะอยากจะอ้วกฉันทำได้ไงเนี่ย

“ได้จ๊ะรอแปปนะที่รัก^^”

ขนลุกชะมัด

“ ^^ ”

เอนไซม์เดินออกไปสักพักก็กลับมาพร้อมจานอาหารและรู้สึกฉันจะเห็นผู้ชายกลุ่มนึงเดินตามเค้ามา

“ที่รักครับนี่พวกรุ่นน้องของผม และนี่ริก้าผู้หญิงของฉัน”

แนะนำฉันให้รู้จักกับเด็กผู้ชายกลุ่มนึงพอฉันหันไปมองหน้ากลุ่มเด็กผู้ชายกลุ่มนั้นๆชัดๆ0o0ก็ถึงกับสะดุ้ง ตกใจ อึ้งและดูเหมือนอีกฝ่ายจะตกดูในอาการเดียวกันกับฉันเป๊ะ

“ยัยเอ๋อ!/พวกนาย! 0o0 ”

ไหนเอนไซม์บอกว่ามีแต่พวกนักศึกษาล่ะทำไมในงานมาถึงมีเด็กนักเรียนม.ปลายได้เอนไซม์นายกล้าโกหกฉันเหรอ

“อ้าวรู้จักกันแล้วเรอะ0.o”เอนไซม์เอ่ยถามทันทีที่ตั้งสติได้

“รู้สิ รู้จักเป็นอย่างดีเลยแหละ”คีย์ตอบพลางจ้องมองฉันตั้งหัวจรดเท้า

“เฮ้ยยย  แกอย่ามามองแฟนฉันนะ ขอบอกว่าคนนี้ฉันหวง”

 แฟน? ใคร? ลองเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ใหม่ คีย์มองฉัน เอนไซม์ดึงฉันให้มอบข้างหลังงั้นคนที่เอนไซม์เรียกว่าแฟนคือฉันหนิ เฮ้ยย ไม่ใช่ฉันไม่ใช่แฟนแกไอ้น้ำย่อย

“แฟน?ใครแฟนพี่”เวลเอ่ยถาม

“ก็นี่ไง”เอนไซม์ชี้นิ้วมาทางฉัน ไม่จริงไอ้หมอนี่ขี้ตู่ฉันกำลังอ้าปากปฏิเสธแต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรหน้าฉันก็กระทบกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีแดงเต็มๆ

ซ่าาาาาา

ใครมันกล้าสาดแอลกอฮอล์ใส่หน้าฉันห๊า ฉันหันหน้าไปมองทิศทางที่มาของแอลกอฮอล์ก็พบผู้หญิงผมลอนหน้าตาสะสวยยืนยิ้มเยาะเย้ยฉันอยู่ เอ๊ะทำไมฉันรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้จังเหมือนเคยเห็นที่ไหน

 “ลาต้า!”ทุกคนเรียกชื่อยัยกาแฟพร้อมเพียงกัน

“ยังจำกันได้ด้วยลาต้าดีใจจัง อุ๊ย คีย์ไม่เจอกันแค่สองปีหล่อขึ้นเยอะเลย” ลาต้าเดินเข้าใกล้คีย์หวังจะโอบกอดทว่าคีย์กลับเดินหนีมาทางฉันแล้วส่งผ้าเช็ดหน้าให้ฉัน

“ริก้าวันนี้เธอสวยมาก”คีย์ก้มกระซิบข้างหูฉัน

“ขะขอบใจ>////<”

บ้าเล่นชมกันแบบนี้ฉันก็เขินดิ

“กรี๊ดดดดดดด คีย์ยัยนั่นเป็นใคร”ลาต้าชี้นิ้วมองหน้าฉันอย่างโกรธเกลียด

“เธอไม่เกี่ยว”

“คีย์! ฉันเป็น”

 “เย้ดีใจจังลาต้ากลับมาแล้วหิวมั้ย^^”

เหมือนลาต้าต้องการจะพูดอะไรสักอย่างแต่กลับถูกเวลขัดขวางซะก่อน ยัยนี่เป็นอะไรทำไมต้องไม่พอใจเวลาฉันอยู่ใกล้คีย์ด้วย

“ไม่!”

“เวลทางนี้แกจัดการเองแล้วกันส่วนฉันกับไทมจะไปจัดการทางนู่น”คิวกระซิบกระซาบกับเวลเสร็จก็หันไปพูดกระซิบกับเอนไซม์ต่อ มันมีอะไรเป็นความลับนักหนาถึงต้องกระซิบกระซาบกลัวคนอื่นได้ยิน

“เดี๋ยวมานะที่รัก” เอนไซม์หันมาพูดกับฉันแล้วเดินตามคิวออกไป

“หึ  มีแฟนอยู่แล้วยังกล้ามายุ่งกับคนของคนอื่นอีก แกนี่มันหน้าด้านจริงๆ”

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้เป็นแฟนนายนั่นนะ”

“อ๋อเหรอ พูดคุยกันกะหนุกะหนิงขนาดนั้นถ้าไม่ใช่แฟนแล้วมันจะเป็นอะไร”

คนรู้จักไงย่ะ

“……………”ความเงียบเริ่มปกคลุม จนฉันอดทนไม่ไว้ต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

“ฉันไม่ใช่แฟนหมอนั่นทำไมไม่เข้าใจสักทีโว้ยยยย”ฉันตะโกนสุดเสียงทำให้ผู้คนภายในงานหันมามองทางพวกเรา ตอนนี้ฉันไม่สนแล้วว่าใครจะมองฉันในแง่ไหนฉันเพียงแค่ต้องทำให้คนพวกนี้เข้าใจภาษาคนสักที

เพียะ!!

“หน้าด้าน! บอกมานะว่าที่แกปฏิเสธเพราะแกหวังจะอ่อยคีย์ใช่มั้ย”

เหตุการณ์ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเหลือเกินจนฉันแทบตั้งตัวไม่ติด นี่ฉันโดนตบหน้าเรอะ

“0o0”เวลทำหน้าตกใจปนอึ้ง

“มานี่”

ในขณะที่ฉันกำลังมึนงงก็มีมือๆนึงคว้าข้อมือฉันแล้วดึงฉันวิ่งออกจากงานทันที

“คีย์หยุดเดี๋ยวนี้ปล่อยมือมันนะกรี๊ดดดดดดดดด”

 

ตึกๆๆๆ

คีย์เปิดประตูรถเสร็จก็ผลักฉันเข้าไปนั่งแล้ววิ่งอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับก่อนจะขับรถออกจากงานทันทีโดยไม่หยุดฟังเสียงเรียกของลาต้าที่ร้องตะโกนเรียกอยู่ข้างหลัง นายทำแบบนี้ทำไม นายมาช่วยฉันทำไม

*********************************************************หลายคนคงสงสัยว่าเอนไซม์คือใคร ใครคือเอนไซม์  เอนไซม์ก็คือน้ำย่อย อ่ะล้อเล่นน้าทุกความสงสัยจะหายสงสัยแน่ถ้าติดตามอ่านตอนต่อไป ฮุฮุฮุ

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา