Projeck Love แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

Projeck  Love   แผนรัก ลวงหัวใจยัยจอมโก๊ะ

โอ๊ย! ปวดhead โว้ยทำไมชีวิตฉันถึงต้องเจอแต่เรื่องที่ทำให้รำคาญใจอยู่ตลอดเวลาทั้งทีฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีอายุเพียงแค่สิบหกแต่หน้าตาดันไปเข้าตากรรมการ -_-;ทำให้ได้เป็นถึงดาวโรงเรียน

ผู้เขียน TeenMaster ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 หนูเป็นแฟนเค้า
หน้า : 2 อยากรู้ต้องเข้า
หน้า : 3 ความจริงเปิดเผย
หน้า : 4 ถึงเวลาเอาคืน
หน้า : 5 การลาจาก
หน้า : 6 * ความในใจของนายคีย์ *
หน้า : 7 ไทม&แซนต้า
หน้า : 8 ไทม&แซนต้า
หน้า : 9 14กุมภาวันแห่งความรัก
หน้า : 10 บทส่งท้าย
หน้า : 11 บทนำ
หน้า : 12 การโยกย้าย
หน้า : 13 First Kiss
หน้า : 14 หนีไม่พ้น
หน้า : 15 ลูกน้องของนางมาร&ไอ้ฟาร์มหมา
หน้า : 16 เทพบุตรในฝัน
หน้า : 17 คู่บัดดี้ไม่พึ่งประสงค์
หน้า : 18 ความซวย ณ ร้านไอศครีม
หน้า : 19 ใครคือเจ้าหญิง?
หน้า : 20 เช้าวันใหม่กับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หน้า : 21 การเข้าใจผิด
หน้า : 22 ความยุติธรรมอยู่ไหน
หน้า : 23 หมูกระต่าย & สัญญาคู่ควง
หน้า : 24 สัญญาคู่ควง
หน้า : 25 นายน้ำย่อยตัวมาร
หน้า : 26 ยัยกาแฟ
หน้า : 27 ถ่านไฟเก่า
หน้า : 28 ยัยปลิงทะเลน่าเกลียด
หน้า : 29 เรื่องแปลก
หน้า : 30 น้ำย่อยจอมจุ้นกับลาต้าดาวอ่อย
หน้า : 31 ทะเลแสนสุขพลัดพาความรัก
หน้า : 32 ปีศาจเงามืด
หน้า : 33 คนใกล้ตัวร้ายกว่าใคร
หน้า : 34 ความจริงที่ไม่อยากรู้
หน้า : 35 คบหรือไม่คบ
หน้า : 36 เดท
หน้า : 37 สงครามประสาทกลางห้าง
หน้า : 38 ตัวสำรองไปตายซะ
หน้า : 39 เธอมาทีหลัง เขามาก่อน
หน้า : 40 ความรักคืออะไร

การเข้าใจผิด

10

 การเข้าใจผิด

 

(แซนต้า)

พอแสงแดดสอดส่องผ่านหน้าตาบ่งบอกถึงเวลาเช้าแล้วฉันจึงรีบลุกไปปลุกเพื่อนขี้เซาที่นอนอยู่ห้องตรงข้าม หลังจากยัยนั่นย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับฉัน พวกเราก็แทบไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยเพราะฉันต้องเดินทางไปดูงานโรงเรียนอื่นตลอด  และอะไรนะเรอะที่ทำให้ฉันต้องไปดูงานโรงเรียนอื่นอยู่เรื่อยนั่นคือฉันเป็นประธานโรงเรียนนะสิตอนแรกนึกว่าเป็นแล้วจะสบายแต่ที่ไหนได้โคตรลำบาก  วันๆแทบจะไม่ได้กระดิกตัวไปไหน  เฮ้อออ  สงสัยฉันคงคิดผิดจริงๆที่รับตำแหน่งนี้

ทว่าตอนนี้ฉันเดินสำรวจห้องจนทั่วแล้วแต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของยัยเพื่อนซี้เลย ดูจากสภาพที่นอนที่เรียบร้อยไม่มีรอยยับแม้แต่น้อยนี่แปลว่าเมื่อคืนริก้าไม่ได้กลับมานอนบ้านเหรอ จะเป็นไปได้ไงในเมื่อยัยนั่นมีเพื่อนสนิทอยู่กรุงเทพแค่ฉันคนเดียวและไอ้เรื่องที่ริก้าจะไปนอนค้างบ้านเพื่อนที่พึ่งรู้จักกันแค่สามอาทิตย์ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ชักเป็นห่วงแล้วสิลองโทรหาดูก่อนดีกว่าเผื่อบางทีอาจจะไม่เป็นอย่างที่ฉันคิดก็ได้

ตุ๊ดดดดดดดดด ตุ๊ดดดดดด

 /ฮัลโหล/เสียงผู้ชายเป็นไปได้ไงฉันคงไม่ได้เป็นห่วงริก้าจนเบลอกดเบอร์ผิดหรอกนะ

“นายเป็นใครมารับโทรศัพท์แทนเพื่อนฉันได้ไง”

/เพื่อนเธอ ใคร?/

แน่มันยังมีหน้ามาย้อนถามฉันอีก

“ริก้าเจ้าของโทรศัพท์ที่นายคุยอยู่นี่ไง”

/อืม แล้วมีอะไร/

ฉันโทรหาใครกันแน่ว่ะ ถ้าจำไม่ผิดฉันโทรหาริก้าฉันก็ต้องคุยกับยัยนั่นสิแล้วนี่ฉันกำลังคุยกับผู้ชายที่ไหนว่ะเนี่ย

“ริก้าอยู่ไหน นายขโมยโทรศัพท์ของเพื่อนฉันมาใช่มั้ย ไอ้ขี้ขโมย”

/ใครขโมย?/ นายขี้ขโมยพูดเรียบๆแต่ฟังแล้วขนลุก

“ก็นายไง นายนี่มันหน้าด้านจริงๆ”

/ทำความเข้าใจใหม่ซะนะยัยประสาทว่าฉันไม่ใช่ขโมยเพราะเพื่อนเธอดันลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องฉันเอง/

อืมอย่างนี้นี่เองริก้าลืมโทรศัพท์ไว้ห้องผู้ชาย เฮ้ยยย!อะไรนะ ลืมโทรศัพท์ไว้ห้องผู้ชายแปลว่าเมื่อคืนริก้านอนค้างห้องนายนี่สองต่อสองเหรอ0o0 อ๊ายยยยยม่ายยยจริงเป็นไปไม่ได้เพื่อนฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายที่ยอมนอนกับผู้ชายที่รู้จักกันได้ไม่นานม่ายยยยจริง  ชานม่ายเชื่ออออออออ  

อกแซนต้าจะแตก เฮ้ออ ยาดมค่ะอยู่ไหนยาดมตราถ้วยเงิน

/ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะคนยิ่งนอนไม่เต็มอิ่มอยู่/

นอนไม่เต็มอิ่มเพราะว่าเมื่อคืนนายกับยัยริ อ๊ายยยยไม่คิดห้ามคิดแบบนั้นเด็ดขาดแกต้องเชื่อใจเพื่อนแกท่องไว้ริก้ารักนวลสงวนตัวๆๆและก่อนที่ฉันจะอ้าปากถามต่อไอ้บ้านั่นก็ชิงวางสายไปซะก่อน เสียมารยาทที่สุด!

 

 แอดดดดดดด  ปัง!

เสียงปิดประตูดังปังทำให้รู้ว่าเจ้าของห้องได้มาถึงแล้ว ริก้าเดินเปิดตู้เสื้อผ้าพลางหยิบผ้าเช็ดตัว เสื้อผ้าชุดนุ่งเล่น เอ๊ะยัยนั่นยังใส่ชุดนักเรียนตัวเดียวกับเมื่อวานอยู่หนิ

“อุ๊ย! แกเองเหรอแซนต้าตกใจหมดเลยนึกว่าใครเสียอีก” ฉันแค่โผล่หน้าออกจากห้องน้ำแค่นี้ก็ทำให้แกตกใจแล้วเรอะริก้า

“แกไปไหนมา” ฉันถามพร้อมกับใช้สายตามองสำรวจเรือนร่างของคนตรงหน้า

“ปะ ไปค้างบ้านเพื่อน”

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“แกจะอยากรู้ไปทำไม” ริก้าตอบไม่ตรงคำถามของฉัน

“แกไปค้างบ้านผู้ชายมาใช่มั้ย!” ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องโกรธยัยนี่มากมายขนาดนี้เพียงแค่ยัยนี่พูดความจริงกับฉัน บอกฉันสิริก้าว่าแกไม่ได้ไปค้างบ้านผู้ชายมา

“แซนต้า 0o0”

“แกอยากรู้ใช่มั้ยว่าฉันรู้ได้ไง”

“อะอืม”

“ฉันโทรเข้าเบอร์แกเพราะเป็นห่วงคิดว่าแกจะเป็นอันตรายแต่แกรู้มั้ยว่าฉันได้คุยกับใคร!”ฉันตะโกนสุดเสียงจนทำให้คนขวัญอ่อนอย่างริก้าถึงกับสั่น ถึงแม้ริก้าจะต่อสู้เก่งแต่ก็มีจิตใจที่บอบบางเหมือนกับผู้หญิงทั่วไป

“แซน ริอธิบายได้นะ มันไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะ” ริก้าเดินเข้ามาจับมือฉันพลางส่งสายตาอ้อนวอน

“แกจะอธิบายยังไง แกจะบอกว่าแกไม่ได้ไปค้างบ้านผู้ชาย ทำตัวเหลวแหลก  น่ารังเกียจนะหรอ”

“แซนต้า! ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิดนะแกเข้าใจผิด ฉันกับนายนั่นเราไม่ได้มีอะไรกัน ฉันยังยืนยันคำเดิมว่าฉันไปมีวันปล่อยเนื้อปล่อยตัวมีอะไรกับผู้ชายที่ไม่ใช่เจ้าบ่าวของฉันเด็ดขาด แกเชื่อฉันนะแซนได้โปรดเหอะ ฮือออ ฮึก  ขอร้องล่ะ TT^TT”

ฉันควรจะเชื่อริก้าดีมั้ย ใช่ฉันต้องเชื่อเพื่อนสนิทของตัวเองสิฉันคบกับยัยนี่มาเป็นสิบแปดปีแล้วริก้าไม่เคยทำตัวเหลวแหลกไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง ฉะนั้นฉันเชื่อเธอริก้า

“แกหยุดร้องไห้เหอะ ก่อนที่ฉันจะร้องไห้ตามแก ฮือออออ”

ภายในห้องนอนของริก้า เต็มไปด้วยเสียงของความเสียใจปนดีใจของผู้หญิงสองคนที่บัดนี้กอดคอกันร้องไห้ ยิ้ม หัวเราะ

“แซนแกยังอยากจะฟังเรื่องทุกอย่างอยู่มั้ย”

“แน่นอนเรื่องของเพื่อนซี้อย่างแกก็เหมือนเรื่องของฉัน^^”

หลังจากฟังยัยริเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับมันบอกได้คำเดียวว่าน่าขำ มีอย่างที่ไหนวิ่งถลาเข้าไปแทรกกลางคนกำลังต่อยกัน สมแล้วที่โดนหมัดพิฆาตของนายซีเดย์จนสลบ ฮ่าๆๆ

“แกหยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ-_-^^”

“ฮ่าๆๆๆ แกนี่เซ่อซ่าจริงๆว่ะ ฮ่าๆๆ”

“ฉันงอนแกแล้วไปซื้อของกินมาง้อด้วย”

ปัง!

ริก้าเดินออกจากห้องไปแล้วเหลือเพียงแต่ฉันที่ยังคงนั่งเอามือกุมท้องตัวเองหัวเราะให้กับโชคชะตาของเพื่อนสนิท ฮ่าๆๆ บางทีการที่เราจะหาเพื่อนแท้ได้นั้นมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเงินทองหรือรูปกายภายนอกเสมอไปหรอกแต่ในมุมมองของฉันคิดว่าเพื่อนแท้คือคนที่อยู่เป็นเพื่อนเราในยามที่เราท้อ ร้องไห้ มีปัญหาอยู่ช่วยปลอบใจเรา นี่แหละค่ะนิยามคำว่า"เพื่อนแท้"ของฉัน^o^

เวลา18.30น.

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”

อะไรกันเนี่ยเสียงใครมาร้องกรี๊ดในบ้านฉัน

“กรี๊ดดดช่วยฉันด้วยพวกแกออกไปนะ ช่วยด้วย”

เฮ้ยยย เสียงกรี๊ดมาจากห้องยัยริก้านี่ ยัยริก้าเป็นอะไรใครทำอะไรยัยนั่น ไอ้บ้าเอ๋ยแกกล้าทำร้ายเพื่อนฉันหรอแกตายยย ฉันวิ่งออกจากห้องแล้วรีบตรงไปเปิดประตูห้องยัยริก้า แต่เอ๊ะทำไมประตูไม่ล๊อต

“หยุดร้องเดี๋ยวนี้ ยังไงแกก็เสร็จพวกฉัน  ฮ่าๆๆ”

ไอ้ชั่วเอ๋ยแกกล้ามาลวนลามเพื่อนฉันถึงบ้าเลยหรอฉันเปิดประตูใช้สายตาสอดส่องว่าไอ้ชั่วพวกนั่น พวกมันอยู่ไหนว่ะ มันอาจจะแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำก็ได้

“ริก้า ริก้าแกได้ยินเสียงฉันมั้ย”

ไร้เสียงตอบรับ  แกอย่าเป็นอะไรยัยเพื่อนบ้า

ซ่าาาาาาา

เสียงน้ำหนิในห้องน้ำใช่ในห้องน้ำ

แอดดด

“ริก้าแกอยู่ในนี้หรือเปล่า ริก้า”ไร้เงายัยริก้าและไอ้พวกโจรอย่าบอกนะว่ามันจับตัวยัยนั่นไปแล้วแย่แล้วฉันต้องเรียกคนมาช่วย

ตึงๆๆ

ฉันวิ่งถึงหน้าประตูและกำลังจะเป็นแต่กลับมีมือปริศนามาชิงเปิดมันก่อน

“อ้าวแซนแกมาทำอะไรในห้องฉัน”

ริก้า ทะทำไมยัยนี่ถึงแล้วเสียงที่ฉันได้ยินล่ะ

“กรี๊ดดดดดดดดออกไปนะกรี๊ดดดดดดด”

ฉันเดินตามเสียงกรี๊ดจนมาหยุดที่วิทยุเครื่องนึงถ้าจำไม่ผิดนี่มาวิทยุของลุงด้วงคนขับรถ

“เออฉันลืมไปเลยว่าเปิดวิทยุทิ้งไว้เสียงมันคงรบกวนแกใช่มั้ยขอโทษด้วยนะ”

เสียงวิทยุ?อย่าบอกนะว่าเสียงที่ฉันได้ยินคือเสียงละครในวิทยุอ่ะ อ๊ากกกกฉันอยากจะบ้าตาย

“ยัยแซนแกเป็นอะไร”

“กะแกไม่ได้โดนโจรข่มขืนหรอ”

โป๊ก!

“นี่ปากแกหรอยัยบ้า”

“แกมาตบหัวฉันทำไมฉันอุตส่าห์เป็นห่วงแกแทบตายนี่หรอผลตอบแทน”

“ฉันไม่ตัดลิ้นแกทิ้งก็ดีเท่าไหร่แล้วมีอย่างที่ไหนมาแช่งให้เพื่อนโดนข่มขืน”

“ก็ฉันได้ยิน”

“พอๆฉันว่าว่างๆแกควรไปปรึกษาจิตแพทย์มั้งนะ ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้แกจะมองโลกในแง่ร้ายมากกว่าแง่ดีนะ”

“แต่ฉันเป็นห่วงแกนะ”

“ฉันรู้แต่แกก็ต้องมีสติคิดให้รอบคอบไม่งั้นคนที่จะซวยอาจเป็นตัวแกเองก็ได้”

“เออๆฉันไปนอนดีกว่ารู้งี้ไม่น่าวิ่งมาดูแกเลย”

“ย่ะกลับไปนอนไป๊”

จะมีใครคิดมั้งว่าผู้หญิงที่สวยน่ารักอย่างยัยแซนจะเป็นโรคขี้แวงได้ขนานนี้  แต่ก็ขอบใจยัยนั่นที่เป็นห่วงฉันมากมายแบบนี้รู้สึกซึ้งใจจัง

**************************************************************************************ว้ามาถึงตอนนี้รู้ซึ้งคำว่า "เพื่อน"จังเลยอยากมีเพื่อนแท้แบบนี้เนอะแต่บางทีคำว่าเพื่อนแท้อาจจะไม่ได้มาในรูปแบบเดียวก็ได้นะค่ะลองมองรอบๆตัวคุณสิเพื่อนแท้อาจจะอยู่ใกล้ๆกับคุณก็ได้

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา